De regel van 3

Collega Dirk Huylebroeck - wiskundige van het aangename soort - heeft samen met Karim Zahidi - zelfde faculteiten als Dirk maar heeft ook nog filosofie gestudeerd - in Reyers Laat een lans gebroken voor meer respect voor wiskunde in onze opleidingen. Omdat wiskunde niet enkel nuttig is, maar ook omdat het ons ook help redeneren.

Dirk stelt samen met collega Karim Zahidi vast dat dit vermogen de laatste jaren achteruit gaat.

Ik heb daar geen concrete cijfers over maar ik stel ook vast dat die oeroude en o zo nuttige regel van drie - eigenlijk heerlijk sappige vraagstukken uit de lagere school - in het latere leven soms een onoverkomelijk wiskundig probleem lijkt.
Ook bij de zogenaamde intellectuelen, zoals Dirk in het fragment fijntjes opmerkt.

Hier hebt u de link naar het programma maar leest u eerst verder.

Ik kan wel van getuigen van de stelling van beide ervaringsdeskundigen.

Ik leg volgend vraagstuk voor aan de studenten: het bureau waar u werkt factureert alle prestaties aan 65 €/uur. Een beetje aan de lage kant maar soit.

De winstmarge wordt op 15 % gesteld, de overheadkosten op 15€/u en het gemiddelde rendement van een beginnende medewerker dat voor het gemak op 50% gesteld wordt.

Vraag is dan: hoeveel mag die medewerker dan bruto verdienen ?

Het grootste deel van de studenten beantwoordt zoiets benaderend juist tot akelig precies, maar je trekt je ogen toch wel op als de antwoorden afkloppen op 80 €/u, 138 €, 184 € of 363 €. Het record was dit jaar 3.200 €/u.


Waar ligt dat aan ?

Gebrek aan zelfcontrole ?
Gebrek aan redeneringsvermogen ?
Gebrek aan empathie ?

Of is het stomme examensysteem dat de studenten onder druk zet ?

Kunt u mij op weg helpen ?

Digi Taal IX

Dit is Ellen Lanckman.

Heb ik leren kennen als facebook fenomeen.

Van het type vrouwen dat om de twee weken haar profielfoto verandert.
Uit onvrede misschien, want alles kan beter.

Ze ziet er goed uit.

Maar Ellen Lanckman heeft een talent dat ze graag met u deelt.

Schrijven en dichten.

Ze bestookt je met haar gedichten, nog meer dan met haar foto's.

Ook met haar bundel.
Over deugd en andere mankementen.

Een bundel om aangenaam in te verdwalen.

Zoals in dit gedicht(je).

De kop heb ik weggelaten.

Vraag: hoe luidt de titel van het gedicht ?

Handen ?

Jurkje ?

Deken ?

Als je het juist heb geef ik jou het adres waar je het bundel kunt kopen.

Digi Taal VIII

Hier ziet u een foto van dichter Leonard Nolens in zijn werkkamer.

Voor alle duidelijkheid, die werkkamer bevindt zich niet in zijn woning.

Het is een foto die aan paar maanden geleden in de weekendbijdrage van De Standaard stond.
Sorry voor het jatten maar ik beloof u dat ik er geen schilderij van ga maken.

Wat ik zo bijzonder vind aan die foto:
kijkt u eens naar de zuinige orde die er heerst op dat bureau.

Links van hem een stapel boeken die hij nog niet gelezen heeft maar wel van plan is om te lezen.
Zo heb ik er ook een stapeltje van.

Iets hoger, achter de lampkap en voor de radiator ziet u de verpakking van een boek dat hem net is toegestuurd en dat ook op die stapel zal belanden.

Zie zijn bril bijna orthogonaal op zijn schrijftafel liggen.

En rechts van hem, volgens hetzelfde stramien: zijn polshorloge dat hem waarschijnlijk hindert bij het schrijven, een schaar, een blad papier, twee pakjes Winston, een aansteker (iets verschoven toch), een meetlat, een nietjesmachien, een inktpot, dringend te beantwoorden briefwisseling, twee tubetjes pritt als soldaatjes.

De man heeft zijn bureau geordend zoals hij wil dichten en denken: niet rommelig maar zoekend naar structuur.

En daar horen ook woordenboeken bij. Daarin kun je rustig van het ene woord naar het andere wandelen.
Dat helpt bij het dichten.
Elk woord heeft zijn betekenis en dat moet passen en kloppen.

En wat je niet ziet is nog belangrijker: een computer.
Die zou zijn gedichten alleen maar stuk maken. Dat voel je zo.

En kijk eens wat een schril contrast met de plaats waar de reporter zit.
Pen: ligt schuin.
Papkje sigaretten: schuin.
Notitieboekje: schuin.
Gekregen dichtbundel: schuin.

Ik weet niet of de dichter zich opgelucht zal gevoeld hebben toen de reporter en de fotograaf weg waren.
Alles weer netjes kunnen ordenen. Heerlijk. 

Als u vindt dat dit verhaal niet 100% juist is, mail mij dan het verzinsel.

Namaak XIV

Geachte Heer Tuymans,

Het zit u deze dagen niet mee. 
Dat er wetten zijn die auteurs en kunstenaars beschermen, OK. 
Maar dat rechters daar dan ook nog moeten over oordelen. 

Wat kennen die tenslotte van kunst ?

 
Die snappen maar niet dat u zeer parodistisch bent ingesteld, en van de gazetten moet u ook al niet teveel steun verwachten.
 

En heb ik niet gelezen dat sommige vermaarde schilders u ook een beetje afvallig zijn ? Dat moet steken, toch ?

Ik snap dat niet.

Het is eigenlijk wel ergerlijk dat men een groot kunstenaar als u bent, niet meer respecteert. 

 

Voor kunstenaars van uw formaat zouden er eigenlijk geen wetten mogen gelden. 

Allez, waar gaan we naartoe als men mensen van uw formaat in hun artistieke vrijheid gaat beknotten ? 


 

’t Is maar een ideetje misschien, maar kijk, het is weer examentijd en dan zie je studenten zwoegen om hun toekomst toch een beter opstapje te geven. 



Mooie beelden levert dat op.

Ziehier mijn voorstel, u mag deze foto’s gebruiken om er een schilderij van te maken. 


U vindt er vast iets tussen dat u kunt kopie-pasten op uw manier.

U kunt het schilderij ook gewoon A Belgian Student noemen. 



En u moet mij niets vergoeden, mij ook niet vermelden. 



Leven in de gedachte dat ik op een heel, heel bescheiden manier heb mogen bijdragen tot de verdere uitbouw van uw wereldmeesterschap, kijk, dat is voor mij al eten en drinken.

Het blijft tenslotte tussen ons waar u uw beelden jat.

Maar raadpleegt u eerst misschien toch uw eminente juristen eens, voor alle veiligheid. 

Indien u vindt dat dit voorstel over de pot gerukt is, mail mij dan de overdrijving.

Digi taal VII

Herinner u dat ik u wees op het groeiritme van Vlaanderen (Digitaal III)

Wel, het duurde niet lang of een zekere Michiel Hutsebaut wees ons op een fout(je) in ons bericht.

Lees mee:

Ik vond een rekenfout (het verzinsel?) in uw laatste blogbericht. Als elk vierkantje 4 bij 4 mm meet en het grote vierkant 80 bij 80 cm is dan zijn er 200 x 200 = 40.000 vierkantjes, geen 25.600.

Waw, dat is een vergissing van meer dan 40 %.

Nu, vanwaar halen wij dat getal 25.600 ? 

Wel, voor alle duidelijkheid: er zijn 40.000 vierkantjes op het werk.
25.600 ervan zijn groen, de rest is rood.
Ik heb ze geteld.
De groene.
Van die 25.600: het kunnen er ook een paar meer of minder zijn, weet u.

Mochten er 50 - 50 rood en groen zijn, dan zou het rood overheersen.
Nu weet je niet of je rood of groen ziet.

Michiel gaat overigens verder in zijn kommentaar:

Ik vind het overigens een schitterende vergelijking, Morellet en Vlaanderen. Dat smaakt naar meer.

Op de gewestplannen zijn de industriezones paars gekleurd.

Moet je eens kijken wat Morellet van het geïnsdustrialiseerde Vlaanderen maakt.

Wat denkt u, meer paars dan rood of omgekeerd ?

Indien u denkt dat verhaal niet voor 100% juist is, mail mij dan het verzinsel.

Digi Taal VI

I'm so sorry darling,

this is realy killing me.

I hate this, 

but

I have a deadline.

Dit is een conversatie uit een film waarvan ik de tittel vergeten ben en ik ben ook niet zo goed in het onthouden van namen van acteurs.


Roy Lichtenstein heeft dit deeltje uit het script onsterfelijk uitgelicht en sindsdien spreken we allemaal van een deadline.

Als we er tenminste een hebben.

Deadlines, je kunt er van houden of niet maar, bestaat daar nu echt geen Nederlands woord voor ?

Als je denkt dat verhaal niet voor 100% waar is, mail mij dan het verzinsel.

Digi Taal V

.

Nog maar eens over die 'partner-ouders'.

Een zekere Paul Vantomme wijst ons op iets merkwaardigs.

In Spanje - u weet wel, dat land van de dubbele familienamen - maken ze een onderscheid tussen de

- parentales carnales

en de

- parentales politicos.

De eerste zijn je echte ouders, van vlees en bloed;

de tweede heb je erbij om politieke of ander opportuniteiten

Spanjaarden en taal, ze kennen er iets van.

Hebt u nog een beter idee ?

Digi Taal IV

Dit is wat mijn dochter op haar blog schreef over het woord waar ik op zoek naar ben.
Bent u het er mee eens ?

Sinds kort is mijn vader op zoek naar een nieuw woord. Een woord voor familiale kwesties. Een woord om in één keer te kunnen zeggen: dit zijn de ouders van de man van mijn dochter.
Terwijl hij het uitlegt, geeft hij ook nog eens een steek onder water aan mensen die hun schoonouders niet willen aanspreken met mama of papa. (Al een geluk dat hij de familie op de foto anoniem maakte...)

Mijn ouders zeiden tijdens hun verkering mevrouw en meneer, en vanaf de trouwdag mama of papa tegen hun schoonouders. Maar wel met een ander accent. Bijvoorbeeld mammie tegen de eigen moeder en mama tegen de schoonmoeder. Papà tegen de eigen vader en papa tegen de schoonvader.

Zo doe ik het ook. Ik zeg mama en papa tegen mijn eigen ouders, moeke en vake tegen mijn schoonouders. Ik heb het getroffen met een schoonfamilie die Brabants-Antwerpse soortnamen gebruikt. Als mijn schoonfamilie die gewoonte niet had, dan sprak ik mijn schoonouders vandaag waarschijnlijk gewoon met hun voornaam aan. En nu ik ook kinderen heb, zou ik hen heel misschien aanspreken met oma of opa. Hoewel... Ik ben natuurlijk hun kleinkind niet!

Maar ik zou zeker en vast geen mama of papa zeggen. Ook al worden schoonouders natuurlijk een soort ouders, het zou toch een beetje raar klinken. Per slot van rekening zijn die mensen (die ik heel graag zie) pas na mijn kinderjaren in mijn leven gekomen.

Verder moet ik mijn vader wel gelijk geven. Het is niet praktisch dat onze taal geen term heeft om de relatie tussen ouders en schoonouders onderling aan te duiden. Ik suggereer partnerouders. Pas op, ik heb daarover nagedacht.

1. Partnerouders is kort voor 'de ouders van de partner van...'

2. 'Dit zijn de partnerouders van onze dochter.' Je vindt dat die ouders hun steentje bijdragen in het leven van jouw dochter. Ze draaien misschien af en toe een wasmachine zolang er op dat eerste appartementje geen plaats voor is. Van zodra er kinderen zijn, halen ze die op woensdagmiddag misschien af en toe op van school om de combinatie werk-gezin wat te ontlasten. Enzovoort.

3. 'Dit zijn onze partnerouders.' Je beschouwt jezelf en de schoonouders van je kind als partners in crime. Jullie willen alle vier (of alle vijf, zes, zeven, acht - al naargelang je nieuw samengestelde geschiedenis) het beste voor het koppel in kwestie. Dat ze een warm nest mogen hebben en houden.


Ziedaar, de drie lagen die ik ontwaar in het woord partnerouders. En wat denkt U? Is er in andere talen zo'n woord te vinden? Past partnerouders? Zijn er nog suggesties? Of houdt U het liever bij 'die van de kouwe kant'?

En zegt U mama en papa tegen uw schoonouders? Mevrouw en meneer? Oma en opa? Of gewoon de voornaam? Ik ben een nieuwsgierig aagje en ja, dat interesseert mij.



Noot: Wat mijn zus - psychologe van opleiding - in haar commentaar op mijn vaders blogpost nog veel interessanter vindt dan dat nieuwe woord, is de switch op de foto. 'De moeder van de kinderen staat naast haar schoonfamilie, de vader van de kinderen naast zijn schoonfamilie. Hoe schoon is dat niet!'


Ik herhaal mijn vraag: bent u het er mee eens ?

Namaak XIII

Sorry, ik en een tijdje weg van het net geweest maar kijk, ik ben terug en ik heb iets ontdekt over mensen die zelfs hun naam namaken.

Hier ziet u een Mondriaan uit de periode dat hij nog op zoek was naar het vatten van de wereld in lijnen.

Je mag er nog iets figuratiefs in zien maar liefst niet te veel want Piet was toen bezig zichzelf uit het figuratieve te worstelen.

Hij deed dat een tijdje in Parijs.

En dat is ook te zien aan zijn handtekening.

In plaats van het Nederlandse Mondriaaaaaaan wordt het plots Mondrian. Zoals in judoran.


Later in New-York tekent hij gewoon met P.M. zoals Albrecht Dürer tekende met A.D.
Of was het Pro Memorie ?

Kijk ook eens op bouwmaster.


Als u denkt dat verhaal niet voor 100% juist is, mail mij dan het verzinsel.

Namaak XII

Koen Van Syngel - architect en architectuurcriticus van beroep - schreef in De Standaard op 2 dec 2014 over de trap van Tielt-Winge.

Daarin verwijt Koen de ontwerpers Close to Bone dat ze zich te weinig hebben laten inspireren door de constructieve gedachten van El Lissitzky's ontwerp van de Lenintribune.
















De architectuurcriticus heeft het moeilijk met het wegmoffelen van de structuur door cortenstaalplaten waardoor je niets meer van de structuur ziet.


Tja, hadden ze structuur laten zien, dan kon je hen misschien verwijten van namaak.

Nu ze er iets massiefs van maken is het ook weer niet goed.

Misschien moeten we naar de visie van de ontwerpers eens luisteren.
Wat zeggen ze zelf over hun ontwerp?

We kozen voor een geprononceerde, expliciete en strakke vormgeving die contrasteert met de alom omringende natuurlijke elementen. De toren gaat als identiteit een dialoog aan met de omgeving en plaatst zich in juxtapositie ten opzichte van de omgeving.

Nou moe; hun ingenieurskunde kan ik zo op het eerste zicht niet beoordelen, maar een goede beschrijving van eigen werk neerzetten zit ze kennelijk niet in de vingers.

Overigens , wat is het nu ? Een toren of een trap ?

En hebben we dat al niet tot vervelens toe gehoord: een dialoog aangaan met de omgeving ?

En wat komt die juxtapositie hier om de hoek kijken ?

De beschrijving loopt nog even verder:

door zijn strakheid en opmerkelijk structureel concept daagt hij uit en noopt tot vragen, nieuwsgierigheid en uitnodiging.

Wat is het nu ? Een structureel concept of een geprononceerde, expliciete en strakke vormgeving ?

Het noopt volgens Koen Van Synghel waarschijnlijk niet om Lenin er een redevoering te laten afsteken, maar het daagde zeker een plaatselijke kennelijk Vlaams gezinde partij uit, om er een statement te maken.

Denkt u dat verhaal niet voor 100% juist is, mail mij dan het verzinsel.

Vaderschap

Onlangs heb ik deze conversatie gehoord.

Man X vraagt aan man Y:

-       -   Y, ga je mee fietsen morgen ?"

-       -   Hoeveel kilometer ?"

-       -   Zo’n tachtig , fris tochtje."

En dan mengt de vrouw van Y zich er mee. Laten we haar Y’ noemen:

-     Maar lieverd, je weet toch dat ik nog maar drie maanden geleden bevallen ben en dat je testosterongehalte gezakt is en dat je dan niet goed kan fietsen.

Het leek welk een conversatie uit een Woody Allen film.

Klopt het dat mannen minder testosteron produceren na de bevalling van hun echtgenote ?

En heeft dit een invloed op ’s mans fietsprestaties ?

Terloops, man X is dan maar gaan fietsen met een paar papa's die dat reeds jaren geleden verworden zijn.

Als dit verhaal volgens jou niet 100 % juist is, mail mij dan het verzinsel.

14 - 18 IV

Hij was fier toen ik hem vroeg van wie die eretekens waren.

From my Grandfather. 

Je hoorde hem zijn grandfather met een hoofdletter uitspreken.

He did not die in the war, but he did a great job here.

What exactly kon hij niet zeggen maar hij was very proud to be here and to commorate and honour him. 

Veel van onze grootvaders hebben die verhalen voor zich gehouden.

Het kwam er bij de meesten nooit uit.

Ligt dat aan ons of de gruwelijkheid van de gruwelijkste der gruwelijkheden ?

Twee winkeltjes ver voorbij de Menenpoort kun je medailles kopen.






Ik heb mij al afgevraagd wie zoiets koopt. 

Hermeneutiek I

Royden Rabinowitch

De Canadees Royden Rabinowitch is één van de meest intellectuele kunstenaars die Jan Hoet moet hebben ontmoet. 

Zijn verbaal vermogen is verbluffend. 

Dat van Rabinowitch bedoelen we.

Toen hij hoorde dat Jan H. in Gent woonde en werkte werd hij gevat door het verbluffende inzicht van de conservator. 

Werk van Royden Rabinowitch in S.M.A.K. - Gent

De hermeneutiek en de heuristiek achter Rabinowitch’ werk vonden immers hun wortels in Gent. (citaat uit de Luchtkunstenaar van Jan Haerynck, een zeer leesbaar boek over leven en werk van Jan Hoet)

Ik woon en werk al heel mijn leven in Gent en erken ook in een aantal van mijn Gentse werken de hermeneutiek. 

Een soort exegese die het bestaan van het werk verantwoordt. 

Noem het gerust een heuristieke krachttoer. 

Als u het mij vraagt was het zelfs een overtreffen van het neomalthusianisme, ver van numeristieke bezetenheid. Eerder idiosyncratisch. 

Je moet niet in een nyctinastie vervallen zijn om niet te zien dat mijn werk in dialoog treedt met de semantische geladenheid van zijn omgeving. 

Het heeft iets van een nupturiënt koppel dat zich laat drijven op de liefde. 

Voor de rest hoop ik dat u het ook schoon en hedendaags vindt.

Maar door mijn aangeboren bescheidenheid toon ik u hier geen afbeeldingen van mijn werk.

Als dit verhaal volgens u niet voor 100 % juist is, mail mij dan het verzinsel.

14 - 18 V

De dagelijkse Last Post aan de Menenpoort kennen we nu allemaal.

Minstens vier brandweerlui van Ieper zorgen ervoor dat de beurtrol nooit faalt.

Dàt zou pas een ramp zijn.

Eén dag zonder.

Ondenkbaar.

Ik vermoed zelfs dat er afspraken zijn  dat, mocht er in Ieper een hevige brand uitbreken rond acht uur 's avonds, de overige korpsen uit de omgevende steden inspringen om de zaak te blussen. Het gaat maar om vier man maar bij een hevige brand heb je nooit mankracht teveel.

Maar kan iemand mij zeggen waarom het tot 1928 geduurd heeft voor ze aan het dagelijkse ritueel begonnen zijn ?



En zei ik daarnet niet dat er dagelijks minstens vier brandweermannen kwamen klaroenen ?


Indien u meent dat dit verhaal niet voor 100 % juist is, mail mij dan het verzinsel.

Kunst in de stad I

U moet al goed kijken op deze foto om een kunstwerk te ontdekken.

Maar doe toch maar uw best.

Het verhaal begon jaren geleden op het Sint-Pietersplein in Gent.

Eén van de grote tentoonstellingen van Jan Hoet - Kunst na 68 - had net zijn opening achter de rug.


En ik hoorde een oudere bourgeoise in bloemetjesjurk tegen haar volgzame man zeggen:

ce n'est pas ce qu'on appelle, une Grande Exposition.

Hij beaamde het zonder iets te zeggen.


Wat later, toen de tentoonstelling reeds afgelopen was, ontdekte ik op het Sint-Pietersplein een merkwaardig embleem.

GA leek het voor te stellen en het klopte nog ook, want wekelijks was er op dat Sint-Pietersplein een tweedehands autobeurs lopende.
GA - Gentse Autobeurs stelde het embleem dus terecht voor.

Nog wat later heb ik vastgesteld dat ik mij weer eens grondig vergiste.

Het ding had niets met kunstzinnige autodealers te maken.

Wat ik als een embleem aanzag - GA - was in werkelijkheid een kunstwerk van Barry Flanagan.

De Londenaar die op 8 maart 1980 zeer enthousiast naar Jan Hoet schreef, dat ze the biggest yet zouden maken.

One for Europe. 

The best we can manage. It will have to be planned very carefully with the full support of industy and an interpretation from the work force of conanling engineers of utmost intelligence, let it stand for our best hopes,

an active communication.

Barry F.


En zo geschiedde dus.






Later verhuisde het kunstwerk naar de oude dokken nabij de Dampoort.

Die buurt kan wel wat kunst verdragen.

Ik bewonder dit initiatief van ons geliefd stadsbestuur.

Vooral de wijze van inplanten: discreet.
Zeer discreet. Als een kunstwerk teveel aandacht trekt leidt het de concentratie van de automobilisten af en zover mogen we het niet laten komen.

Maar misschien zouden de Gentse Autodealers dat niet eens zo erg vinden.

Als u meent dat dit verhaal niet voor 100% waar is, mail mij dan het verzinsel.

Windmolens II

Windmolens zijn melkkoeien. Al van oudsher.

Toen de eerste windmolens in onze gewesten verschenen, was de landvoogd hier pisnijdig om.

U moet zich dat proberen in te beelden: iemand vangt die wind op, doet daar een halve fabriek mee draaien en maalt gratis en voor niks het graan en het tarwe fijn met maaltstenen die normaal door paarden of ezels in gang moeten gedraaid worden.
En paarden en ezels kosten geld. Dat weet u ook wel.

En nu doet die molenaar dat met wind die niet eens van hem is maar eigenlijk van over het land van de landheer komt.

Dus stuurde hij zijn baljuw op de molenaar af die een jaarlijkse belasting eiste voor de wind die hij gebruikte maar in feite niet van hem was. Dat was meer dan een voordeel in natura.

Toen de windmolens in onbruik geraakten en vervangen werden door stoommachines, kwam de landheer in de problemen. Hij was zo stilaan beginnen rekenen op die jaarlijkse molenaarscontributie. De vervanging ervan door stoommachines, bracht zijn begroting in het gevaar. Eigenlijk was het niet eerlijk en daarom moesten alle stoommachines een taks betalen ter vervanging van de wind die ze niet meer gebruikten.

Zo geschiedde.

Toen de stoommachines stilaan vervangen werden door de compactere elektromotoren was dat weer een oneerlijke zet ten aanzien van de landheer. Dus werden de elektromotoren vanaf nu belast omdat ze de stoommachines vervingen die de windmolens vervingen en niet meer gebruik maakten van de winden van de landheer.

Die belasting op elektromotoren wordt nog steeds geheven. In meer gemeenten dan u zou denken.

Veel later was er elektriciteit te kort om al die elektromotoren te doen draaien. Dus moest er elektriciteit opgewekt worden via procédés die velen wel netjes maar tegelijk gevaarlijk vinden. Dus moesten de kerncentrales ook maar eens belast worden.

Omdat kerncentrales én belasten én in stand houden een beetje pervers is lijkt het ons verstandig om terug te investeren in windmolens.

En moeten we die windmolens nu ook niet belasten omdat die exploitanten toch maar mooi winst maken op een energie die zo maar gratis van ons land plukken ?

En wat kunnen we met al die belastingen doen ?
Ik denk onder meer aan het bekostigen van de restauratiewerken aan in verval geraakte windmolens.

 


Als u denkt dat dit verhaal niet voor 100% juist is, mail mij dan het verzinsel.